Jak wybrać odpowiedni rozmiar węża do ataku ogniowego?

Omówienie opcji średnicy węża przeciwpożarowego

Węże przeciwpożarowe są dostępne w kilku standardowych średnicach, z których każda została zaprojektowana w celu zapewnienia określonego natężenia przepływu i służenia innym celom taktycznym w akcjach gaśniczych. Najpopularniejsze rozmiary to średnica jednego i trzech czwartych cala, dwóch cali i dwóch i pół cala, przy czym każdy rozmiar oferuje unikalne zalety i ograniczenia, które bezpośrednio wpływają na skuteczność gaszenia pożarów. Zrozumienie opcji średnic stanowi podstawę do podejmowania świadomych decyzji dotyczących wyboru węża w oparciu o konkretne warunki pożarowe, charakterystykę budynku i cele taktyczne stojące przed zespołem reagowania.

Linia ataku o długości 1 i 3/4 cala to najczęściej stosowana lina ręczna w amerykańskiej straży pożarnej, oferująca optymalną równowagę pomiędzy zwrotnością a zdolnością do tłumienia typowych pożarów strukturalnych. Ta średnica może zapewnić natężenie przepływu w zakresie od dziewięćdziesięciu pięciu do dwustu galonów na minutę, w zależności od wybranej dyszy i ciśnienia pompy, zapewniając wystarczającą objętość wody do obsługi pożarów pomieszczeń i zawartości w budynkach mieszkalnych i małych obiektach komercyjnych. Stosunkowo lekka i elastyczna charakterystyka węża tego rozmiaru umożliwia szybkie poruszanie się po ciasnych przestrzeniach, klatkach schodowych i typowych planach pięter mieszkalnych przy minimalnym zmęczeniu załogi podczas długotrwałych operacji.

Linie ataku o długości dwóch cali i dwóch i pół cala służą jako rozmiary przejściowe pomiędzy standardowymi linami ręcznymi a urządzeniami strumienia głównego, zapewniając wyższe prędkości przepływu niezbędne w przypadku większych obciążeń ogniowych lub sytuacji wymagających większego zasięgu i penetracji. Linie dwucalowe zazwyczaj przepływają od stu pięćdziesięciu do dwustu pięćdziesięciu galonów na minutę, co czyni je skutecznymi w przypadku obiektów komercyjnych, dużych pożarów budynków mieszkalnych lub w sytuacjach, w których linia jednocalowa i trzy czwarte cala okazują się niewystarczające. Linia o długości dwóch i pół cala, tradycyjnie uważana za standardową linię firmy produkującej silniki, może dostarczyć trzysta galonów na minutę lub więcej, chociaż jej zwiększona waga i zmniejszona manewrowość ograniczają jej zastosowanie głównie do operacji na pierwszym piętrze lub w sytuacjach, w których przepustowość przewyższa problemy związane z mobilnością.

Obliczanie wymaganego natężenia przepływu dla różnych scenariuszy pożaru

Określenie odpowiedniego rozmiaru węża gaśniczego rozpoczyna się od obliczenia wymaganego natężenia przepływu potrzebnego do skutecznego opanowania i ugaszenia pożaru, w oparciu o ustalone wzory straży pożarnej i specyficzne cechy danej konstrukcji. Najpopularniejsza metoda obliczeniowa, znana jako wzór Narodowej Akademii Pożarnictwa, szacuje wymagany przepływ jako długość razy szerokość danego obszaru podzieloną przez trzy w przypadku nowoczesnych konstrukcji, zapewniając podstawową liczbę galonów na minutę, która pomaga w początkowych decyzjach dotyczących wyboru węża. Obliczenia te uwzględniają typowe ładunki paliwa i zachowanie się pożaru w budynkach mieszkalnych i komercyjnych, chociaż modyfikacje mogą być konieczne w przypadku konstrukcji o nietypowej zawartości, cechach konstrukcyjnych lub etapach rozwoju pożaru.

Rozmiar budynku i podział na przedziały znacząco wpływają na wymagania dotyczące przepływu, a co za tym idzie na wybór średnicy węża, przy czym większe otwarte przestrzenie wymagają wyższych przepływów niż mniejsze pomieszczenia podzielone na przedziały. Pożar pomieszczenia o wymiarach dwadzieścia na trzydzieści stóp w domu jednorodzinnym może wymagać około dwustu galonów na minutę w oparciu o standardowe obliczenia, mieszcząc się w zakresie wydajności linii o średnicy jednego i trzech czwartych cala przy odpowiedniej dyszy i ciśnieniu. Z drugiej strony, część magazynu o wymiarach sześćdziesiąt na osiemdziesiąt stóp, w której składowane są znaczne ilości towarów, wymagałaby ponad tysiąca galonów na minutę, co wymagałoby wielu ręcznych lin o dużej średnicy lub urządzeń strumienia głównego, które przekraczają wydajność standardowych linii ataku.

Etap rozwoju pożaru wpływa na wymagane natężenie przepływu i wybór węża, przy czym pożary w początkowej fazie wymagają mniej wody niż w pełni rozwinięte pożary w pomieszczeniu, zbliżające się do warunków rozgorzenia. Wczesna interwencja przy użyciu odpowiednio dobranych linii ataku zapobiega eskalacji pożaru, natomiast zbyt małe węże stosowane w przypadku zaawansowanych pożarów zagrażają bezpieczeństwu załogi, nie zapewniając skutecznego stłumienia. Obserwacja warunków zadymienia, zachowania płomieni i wskaźników termicznych pomaga dowódcom akcji i oficerom kompanii dopasować średnicę węża do nasilenia pożaru, wybierając większe linie, gdy warunki wskazują na znaczną szybkość wydzielania ciepła lub gdy początkowe próby ataku przy użyciu mniejszych linii okazują się nieskuteczne w kontrolowaniu postępu pożaru.

Rozważania taktyczne dotyczące wyboru średnicy węża

Wymagania dotyczące manewrowości w środowisku operacyjnym w dużym stopniu wpływają na wybór węża atakującego, ponieważ węże o większej średnicy stają się coraz trudniejsze do przemieszczania się w ciasnych przestrzeniach, w narożnikach i na schodach, pomimo ich doskonałych możliwości przepływu. Konstrukcje mieszkalne ze standardowymi drzwiami, wąskimi korytarzami i ciasnymi klatkami schodowymi preferują linie o szerokości jednego i trzech czwartych cala, które strażacy mogą szybko rozmieścić i manewrować bez nadmiernego wysiłku fizycznego i opóźnień. Zmniejszona masa i masa tej średnicy umożliwia pojedynczym strażakom krótkotrwałe zarządzanie liną, jeśli to konieczne, chociaż prawidłowa obsługa przez dwie osoby pozostaje standardem pod względem bezpieczeństwa i skuteczności podczas rzeczywistych akcji gaśniczych.

Wielkość załogi i poziom personelu bezpośrednio wpływają na praktyczny rozmiar węża, który zespoły mogą skutecznie rozmieścić i obsługiwać w rzeczywistych warunkach na miejscu pożaru. Dwuosobowa załoga może w rozsądny sposób zarządzać linią ataku o długości jednego i trzech czwartych cala przez typowe budynki mieszkalne, zachowując odpowiednią mobilność i kontrolę podczas całej operacji. Jednakże rozwijanie linii o średnicy dwóch cali lub większej wymaga co najmniej trzyosobowej załogi, która poradzi sobie ze zwiększonym ciężarem, poradzi sobie ze stratami tarcia na dłuższych odcinkach i utrzyma kontrolę nad naładowaną liną podczas ataku ognia, szczególnie podczas pracy na wyższych piętrach lub w pozycjach wymagających większego zasięgu od punktu wejścia.

Ograniczenia w dostawie wody mogą utrudniać wybór rozmiaru węża niezależnie od preferencji taktycznych, szczególnie na obszarach wiejskich, w miejscach oddalonych od hydrantów lub w sytuacjach, w których transport cystern jest ograniczony. Zastosowanie dwuipółcalowej linii o przepływie trzystu galonów na minutę przynosi efekt przeciwny do zamierzonego, jeśli dopływ wody może wytrzymać jedynie sto pięćdziesiąt galonów na minutę, co skutkuje niewystarczającym ciśnieniem w dyszach i nieskutecznymi strumieniami ognia. Początkowe operacje ataku w środowiskach ubogich w wodę mogą wymagać linii o mniejszej średnicy, które odpowiadają dostępnym zasobom wody, z możliwością modernizacji linii do większych po zapewnieniu dodatkowego zaopatrzenia w wodę poprzez pompowanie przekaźnikowe lub operacje cysternami.

Porównanie wydajności średnicy węża

Ocena konstrukcji budynków i typów obłożenia

Rodzaj konstrukcji budynku znacząco wpływa na wybór węża bojowego poprzez jego wpływ na zachowanie się pożaru, stabilność konstrukcji i podejścia taktyczne dostępne dla ekip gaśniczych. Starsze konstrukcje w starszych konstrukcjach, wyposażone w ciężką drewnianą konstrukcję, ściany gipsowe i podzielone na segmenty plany pięter, zwykle spalają się wolniej i przewidywalnie niż nowoczesne lekkie konstrukcje, często umożliwiając skuteczne stłumienie za pomocą linii ataku o szerokości jednego i trzech czwartych cala, nawet w większych budynkach mieszkalnych. Istotne elementy konstrukcyjne tradycyjnej konstrukcji zapewniają większą odporność na zawalenie, umożliwiając załogom operowanie liniami ataku wewnętrznego przez dłuższy czas, jednocześnie pracując nad całkowitym ugaszeniem.

Nowoczesna lekka konstrukcja wykorzystująca drewno konstrukcyjne, systemy kratownicowe i poszycie z płyt o wiórach zorientowanych wymaga bardziej agresywnej taktyki początkowego ataku i dokładnego rozważenia natężenia przepływu w stosunku do potencjału szybkiego rozwoju pożaru. Konstrukcje te doświadczają przyspieszonego rozwoju pożaru ze względu na zwiększoną powierzchnię lekkich komponentów i wczesne uszkodzenie konstrukcji spowodowane zmniejszoną masą i odpornością ogniową materiałów konstrukcyjnych. Podczas gdy przewody o średnicy jednego i trzech czwartych cala pozostają skuteczne w przypadku pożarów pomieszczeń i ich zawartości, które wybuchły w początkowej fazie, przejście na przewody o większej średnicy może być konieczne, gdy ogień rozciąga się na ukryte przestrzenie lub obejmuje elementy konstrukcyjne, zapewniając przepływ niezbędny do szybkiego rozwalenia, zanim zawalenie się konstrukcji zagrozi bezpieczeństwu strażaków.

Rodzaj obłożenia i charakterystyka obciążenia paliwem wpływają na decyzje dotyczące średnicy węża poprzez ich wpływ na intensywność pożaru i wymagane możliwości tłumienia. Obiekty mieszkalne z typowymi meblami i zawartością dobrze reagują na standardowe linie ataku o długości jednego i trzech czwartych cala, podczas gdy obiekty komercyjne, w których występują duże wyzwania związane z ładunkami paliwa, takie jak produkcja tworzyw sztucznych, magazynowanie towarów w magazynach lub zakłady do obróbki drewna, mogą wymagać linii o długości dwóch cali lub większych, aby zapewnić przepływ wystarczający do skutecznego tłumienia. Specjalne zastosowania, w tym szkoły, szpitale i obiekty instytucjonalne, wymagają wyjątkowych rozważań taktycznych dotyczących rozmiaru węża, równoważąc potrzebę odpowiedniego przepływu z wymogami mobilności w przypadku poruszania się po długich korytarzach, wielu piętrach i złożonych planach pięter typowych dla tych konstrukcji.

Obliczenia strat tarcia i ciśnienia pompy

Zrozumienie charakterystyki strat tarcia dla różnych średnic węży umożliwia dokładne obliczenia ciśnienia pompy, które zapewniają odpowiednie ciśnienie w dyszy dla skutecznych strumieni ognia, niezależnie od długości zastosowanego węża. Strata tarcia rośnie wykładniczo wraz z natężeniem przepływu i dramatycznie maleje wraz ze wzrostem średnicy węża, dzięki czemu węże o większej średnicy są znacznie bardziej wydajne w dostarczaniu dużych ilości wody na duże odległości. Wąż o średnicy półtora cala, przepływający z szybkością sto pięćdziesiąt galonów na minutę, powoduje stratę tarcia w przybliżeniu dwadzieścia cztery funty na cal kwadratowy na sto stóp węża, podczas gdy przewód o długości dwóch i pół cala przepływający z tą samą szybkością traci tylko pięć funtów na cal kwadratowy, radykalnie zmniejszając ciśnienie pompy wymagane przy długich ułożeniach węża.

Praktyczne konsekwencje strat tarcia stają się oczywiste po porównaniu wymagań ciśnieniowych pompy dla różnych rozmiarów węży zapewniających równoważne przepływy na typowych dystansach zastosowania. Przepływ stu pięćdziesięciu galonów na minutę przez trzysta stóp węża o średnicy jednego i trzech czwartych cala do dyszy kombinowanej wymagającej ciśnienia w dyszy wynoszącego sto funtów na cal kwadratowy wymaga ciśnienia tłoczenia pompy wynoszącego około sto siedemdziesiąt dwa funty na cal kwadratowy, co uwzględnia utratę tarcia. Przepływ tej samej objętości przez dwuipółcalowy wąż wymaga jedynie stu piętnastu funtów na cal kwadratowy ciśnienia pompy, zapewniając równoważną wydajność strumienia ognia przy znacznie zmniejszonym obciążeniu pompy, zmniejszonym prawdopodobieństwie awarii złączy i poprawionych marginesach bezpieczeństwa operacyjnego.

Zmiany wysokości w budynkach wielopiętrowych powodują dodatkowe wymagania dotyczące ciśnienia, które wchodzą w interakcję ze stratą tarcia, wpływając na praktyczny dobór rozmiaru węża do zastosowań na wyższych piętrach. Każde piętro o wysokości około dziesięciu stóp wymaga dodatkowych pięciu funtów na cal kwadratowy, aby pokonać wysokość podnoszenia, co oznacza, że ​​praca na trzecim piętrze wymaga piętnastu funtów na cal kwadratowy poza obliczeniami strat tarcia i ciśnienia w dyszy. Dłuższe odcinki węży prowadzące do wyższych pięter w wyższych budynkach mogą przekraczać praktyczne ograniczenia ciśnienia dla przewodów o średnicy jednego i trzech czwartych cala, co wymaga stosowania węży o średnicy dwóch cali lub większej w celu utrzymania odpowiedniego ciśnienia w dyszy lub alternatywnie stosowania systemów rur stojących, które zmniejszają wymaganą długość węża i związane z nim straty tarcia.

Wybór dyszy i charakterystyka strumienia

Dobór dyszy zależy od średnicy węża, co pozwala określić rzeczywistą skuteczność strumienia ognia, natężenie przepływu i charakterystykę operacyjną, jakich doświadczają załogi podczas akcji gaśniczych. Kombinowane dysze mgłowe pozostają najpopularniejszym wyborem do gaszenia pożarów strukturalnych, oferując regulowane wzorce przepływu od strumienia prostego do szerokiej mgły, przy natężeniach przepływu zwykle wahających się od dziewięćdziesięciu pięciu do dwustu galonów na minutę, w zależności od konstrukcji dyszy i wybranego ciśnienia. Dysze te skutecznie łączą się z liniami ataku o średnicy 1 i 3/4 cala, zapewniając wszechstronne możliwości ataku ogniowego i ochrony przed narażeniem, przy jednoczesnym utrzymaniu możliwych do kontrolowania sił reakcji dysz, które dwuosobowe załogi mogą bezpiecznie kontrolować.

Dysze o gładkim otworze zapewniają skoncentrowane, proste strumienie, które zapewniają większy zasięg i penetrację w porównaniu do mgły, co czyni je cennymi w określonych sytuacjach taktycznych pomimo braku możliwości regulacji strumienia. Dysze te działają przy niższych ciśnieniach niż dysze kombinowane, zwykle wymagają jedynie pięćdziesięciu funtów na cal kwadratowy na końcówce, co zmniejsza wymagania dotyczące strat tarcia i umożliwia efektywny przepływ przez dłuższe układy węży lub w sytuacjach, w których dostępna jest ograniczona dostępność ciśnienia pompy. Gładkie końcówki otworów o wymiarach siedmiu ósmych cala lub piętnastych szesnastych cali w połączeniu z liniami ataku o długości jednego i trzech czwartych cala lub dwóch cali zapewniają przepływ od stu pięćdziesięciu do dwustu galonów na minutę, zapewniając skuteczne stłumienie pożaru przy zmniejszonej reakcji dysz, co pomaga załodze kontrolować podczas trudnych pozycji operacyjnych.

Dysze automatyczne lub o stałym ciśnieniu utrzymują względnie stałe ciśnienie w dyszy w całym zakresie natężeń przepływu dzięki wewnętrznym mechanizmom sprężynowym lub urządzeniom regulującym ciśnienie, upraszczając obsługę pompy i zapewniając przewidywalną wydajność strumienia ognia. Dysze te szczególnie dobrze współpracują ze standardowymi kombinacjami węży i ​​dysz, umożliwiając operatorom pomp stosowanie zadanych ciśnień bez skomplikowanych obliczeń strat tarcia dla każdego unikalnego ułożenia węża. Jednakże charakter wielu dysz automatycznych o stałym galonie może ograniczać elastyczność taktyczną, gdy sytuacje wymagają regulacji natężenia przepływu, a ich wewnętrzne mechanizmy mogą działać nieprawidłowo w przypadku intensywnego użytkowania lub gdy do dyszy przedostaną się zanieczyszczenia, co wymaga dostępności dyszy zapasowej i regularnej konserwacji w celu zapewnienia niezawodności podczas krytycznych operacji.

Doktryna operacyjna i standardowe procedury operacyjne

Standardowe procedury operacyjne wydziału dotyczące wyboru węża bojowego powinny równoważyć elastyczność taktyczną z prostotą operacyjną, ustanawiając jasne wytyczne, które umożliwią szybkie podejmowanie decyzji w stresujących warunkach na miejscu pożaru. Wiele wydziałów przyjmuje podejście wielopoziomowe, określając linie o średnicy jednego i trzech czwartych cala jako domyślną początkową linię ataku w przypadku typowych pożarów strukturalnych, przy ustalonych z góry warunkach powodujących automatyczne rozmieszczenie linii o większej średnicy, takich jak ogień widoczny z wielu okien, raporty o uwięzionych mieszkańcach wymagających szybkiej kontroli pożaru lub zaangażowanie obiektów komercyjnych. To usystematyzowane podejście zmniejsza obciążenie poznawcze funkcjonariuszy firmy, zapewniając jednocześnie odpowiednie rozmieszczenie zasobów w oparciu o widoczne wskaźniki i informacje o wysyłce.

Programy szkoleniowe muszą kompleksowo uwzględniać zasady doboru węży, zapewniając strażakom wiedzę i doświadczenie niezbędne do podejmowania rozsądnych decyzji taktycznych w różnych scenariuszach pożaru. Praktyczne szkolenie polegające na porównywaniu różnych średnic węży w realistycznych warunkach demonstruje praktyczne różnice w zwrotności, przepustowości i wymaganiach załogi, których nie jest w stanie przekazać sama instrukcja teoretyczna. Ćwiczenia szkoleniowe z zakresu pożarnictwa na żywo powinny w szczególności uwzględniać scenariusze podejmowania decyzji wymagające od załóg oceny warunków pożaru, obliczenia wymaganych przepływów i wyboru odpowiednich rozmiarów węży, rozwijając w ten sposób umiejętności krytycznego myślenia niezbędne do skutecznego działania na miejscu pożaru, gdy standardowe procedury okażą się nieodpowiednie w nietypowych sytuacjach.

Standaryzacja sprzętu w aparaturze działów sprzyja wydajności operacyjnej i zmniejsza zamieszanie podczas operacji obejmujących wiele firm, chociaż absolutna jednolitość może poświęcić skuteczność taktyczną w działach obsługujących różne obszary geograficzne lub typy obłożenia. Wydziały miejskie mogą ujednolicić początkowe linie ataku o długości jednego i trzech czwartych cala, biorąc pod uwagę typowe miejsca zamieszkania i lekkie obiekty komercyjne, podczas gdy wydziały chroniące dzielnice przemysłowe lub duże centra handlowe mogą rutynowo wdrażać linie dwucalowe jako standardową pierwszą linię. Niezależnie od wybranych standardów zachowanie elastyczności w zakresie adaptacji taktycznych w oparciu o rzeczywiste warunki zapobiega sztywnemu trzymaniu się z góry określonych podejść, które mogą okazać się niewłaściwe w obliczu nietypowego zachowania się ognia, konfiguracji strukturalnych lub ograniczeń zasobów.

Kluczowe czynniki decyzyjne przy wyborze węża atakującego

• Rozmiar i intensywność pożaru na podstawie widocznego zaangażowania płomieni, warunków zadymienia i odczytów z obrazowania termowizyjnego, które wskazują szybkości wydzielania ciepła wymagające określonych minimalnych możliwości przepływu w celu skutecznego stłumienia i ochrony załogi
• Ograniczenia dostępu konstrukcyjnego, w tym szerokość drzwi, konfiguracja klatek schodowych, wymiary korytarzy i przeszkody wewnętrzne, które wpływają na możliwość skutecznego doprowadzenia węży o większej średnicy do miejsca pożaru
• Dostępna liczebność załogi, biorąc pod uwagę zarówno liczbę strażaków, jak i ich fizyczne możliwości rozmieszczania, przesuwania i obsługi węży o różnych rozmiarach w rzeczywistych warunkach na miejscu pożaru, w tym stresu cieplnego i ograniczonej widoczności
• Wydajność zaopatrzenia w wodę z hydrantów, cystern lub źródeł statycznych, która ogranicza maksymalne zrównoważone natężenie przepływu i może wymagać linii o mniejszej średnicy, gdy ograniczenia infrastruktury uniemożliwiają obsługę operacji o dużym natężeniu
• Rozpoznawanie czasu reakcji i etapu rozwoju pożaru, które wskazuje, czy pożary w początkowej fazie, odpowiednie dla mniejszych linii, przekształciły się w pożary w pełni rozwinięte, wymagające linii ataku o większej średnicy w celu skutecznej kontroli i ugaszenia
• Cechy konstrukcyjne budynku, w tym lekkie komponenty konstrukcyjne, starsze ciężkie drewno lub konstrukcja ognioodporna, które wpływają na zachowanie się ognia i stabilność konstrukcji podczas działań gaśniczych wymagających wydłużonego czasu trwania ataku wewnętrznego

Progresywne strategie wdrażania linii wężowych

Strategie progresywnego rozmieszczania obejmują początkowo ulepszanie linii o mniejszej średnicy w celu szybkiej interwencji, z możliwością modernizacji do linii o większych średnicach, jeśli początkowe wysiłki okażą się niewystarczające do kierowania ogniem. W podejściu tym priorytetem jest szybkość rozmieszczenia i wczesna interwencja, uznając, że wiele pożarów konstrukcji skutecznie reaguje na linie o średnicy jednego i trzech czwartych cala, gdy zostaną zaatakowane w początkowej lub wczesnej fazie wzrostu. Strategia wymaga zdyscyplinowanego doboru rozmiaru i ciągłej oceny, przy czym oficerowie kompanii są gotowi natychmiast zażądać linii o większej średnicy, gdy warunki pożarowe przekraczają możliwości linii początkowego ataku, zapobiegając długotrwałym nieefektywnym operacjom, które marnują wodę, czas i zagrażają bezpieczeństwu załogi bez osiągnięcia celów tłumienia.

Przejście z mniejszych na większe linie ataku podczas operacji stwarza wyzwania taktyczne wymagające starannej koordynacji w celu utrzymania ciągłego ataku ogniowego przy jednoczesnym ulepszaniu zdolności tłumienia. Przejście zazwyczaj polega na ustawieniu większej linii równolegle do początkowej linii ataku, całkowitym jej naładowaniu i upewnieniu się, że załogi są na miejscu przed wyłączeniem mniejszej linii, minimalizując lukę w tłumieniu ognia podczas zmiany. Manewr ten wymaga odpowiednich zasobów załogi, aby obsadzić obie linie jednocześnie w okresie przejściowym, co podkreśla znaczenie wczesnego składania wniosków o dodatkowe zasoby, gdy warunki pożarowe sugerują, że przed osiągnięciem całkowitej kontroli nad ogniem może okazać się konieczne zwiększenie rozmiaru linii.

Rozmieszczenie linii zapasowych zapewnia zarówno ochronę załogi, jak i dodatkowe możliwości tłumienia, przy wyborze średnicy linii zapasowych biorąc pod uwagę zarówno rolę obrony obronnej, jak i potencjalne zastosowanie ofensywne, jeśli początkowa linia ataku zostanie zagrożona. Wiele działów określa linie zapasowe odpowiadające średnicy linii początkowego ataku lub przekraczające je, zapewniając odpowiednią przepustowość w celu ochrony załóg, jeśli szybkie rozszerzenie ognia zagrozi głównemu zespołowi szturmowemu. Jednakże sytuacje z ograniczonymi zasobami załogi lub trudnym dostępem mogą wymagać zastosowania linii zapasowych o mniejszej średnicy, akceptujących zmniejszoną przepustowość w zamian za szybsze rozmieszczenie i łatwiejsze pozycjonowanie w ograniczonych obszarach, chociaż kompromis ten wymaga dokładnej oceny ryzyka i ciągłego monitorowania zachowania się pożaru, aby zapewnić zachowanie odpowiednich marginesów bezpieczeństwa przez całą operację.