Hydranty przeciwpożarowe z suchą beczką: jak działają, gdzie pasują i wskazówki dotyczące pielęgnacji

Jeśli mieszkasz w miejscu, w którym panuje prawdziwa zima, hydrant na rogu najprawdopodobniej jest hydrantem z suchą beczką. Z chodnika wygląda dość zwyczajnie: pomalowana kolumna, zaślepka na każdym odpływie, na górze nakrętka uruchamiająca. Części faktycznie wykonujące pracę są zakopane znacznie poniżej linii szronu, a sama lufa jest prawie cały czas pusta. Woda wpływa do niego tylko wtedy, gdy ktoś otworzy zawór, i ponownie opada w momencie zamknięcia zaworu. Dzięki tej jednej decyzji projektowej żeliwna kolumna może stać przez całą zimę w zamarzniętym podłożu bez pękania.

Budujemy węże strażackie, a nie hydranty, dlatego większość czasu pracy spędzamy w miejscu ich spotkania: gwintach, złączkach, przewodach zasilających i ciśnieniu, które ostatecznie dociera do dyszy. W tym przewodniku opisano, jak składa się hydrant z suchą beczką, co należy sprawdzić przed i po jego użyciu oraz gdzie pasuje wąż systemu.

Co wyróżnia hydrant z suchą lufą?

Nazwa zdradza większość. W hydrancie z mokrą beczką beczka jest przez cały czas wypełniona wodą pod ciśnieniem, a każdy wylot ma własny mały zawór. Układ ten jest prosty i szybki w zastosowaniu, dlatego powszechnie stosowany jest w miejscach, gdzie grunt nigdy nie zamarza na tyle, aby zagrażać zasypowi.

Hydrant z suchą beczką działa na odwrót. Jest jeden zawór główny, umieszczony na dole zespołu, poniżej linii zamarzania, podłączony do odgałęzienia sieci wodociągowej. Powyżej tego zaworu w lufie znajduje się tylko powietrze. Obracanie nakrętki roboczej powoduje wysłanie długiego trzpienia w dół w celu uniesienia zaworu, woda podnosi się do góry lufy i wypływa z dyszy, a po odkręceniu nakrętki zawory są osadzone, a słup wody spływa. Ponieważ beczka się opróżnia, stojąca woda nigdy nie ma szans na jej zamarznięcie i pęknięcie.

Warto wcześniej dokonać jednego wyjaśnienia, ponieważ w terenie pojęcia te są mylone. Hydrant z suchą beczką to nie to samo, co hydrant suchy, czyli wiejska instalacja ciągnąca, która pobiera wodę ze stawu lub cysterny. Pierwsze to główne połączenie pod ciśnieniem z zaworem znajdującym się poniżej poziomu. Drugi to rura ssąca bez żadnego ciśnienia zasilania.

Wewnątrz beczki: części, które wykonują pracę

Lufa, maska i wyloty

Lufa jest widoczną kolumną, zwykle składającą się z dwóch sekcji skręconych ze sobą kołnierzem. Na górze znajduje się maska, która podtrzymuje nakrętkę roboczą i chroni górną część mostka. Wyloty to znany układ dwóch mniejszych złączy dysz i jednego większego otworu parowego, każdy wyposażony w zatyczkę i często krótki łańcuszek, dzięki czemu zatyczka nie ląduje w rynsztoku. Wątki są zgodne z lokalnymi standardami, które różnią się znacznie w zależności od kraju, a czasami między sąsiednimi departamentami.

Zawór główny, króciec spustowy i trzpień roboczy

Zawór główny to dość zwyczajna zasuwa lub zawór sprężający, ale głównym założeniem projektu jest jego położenie. Trzpień roboczy biegnie od nakrętki w dół przez lufę do zaworu, a otwór spustowy znajduje się na dnie lufy, zwykle otwierając się na małe złoże żwiru. Gdy zawór jest zamknięty, spust jest otwarty i cała woda pozostająca w beczce wycieka. Kiedy zawór się otwiera, odpływ zamyka się, więc woda nie wylewa się po prostu pod ziemię. Jeśli odpływ się zatka, lufa pozostanie mokra, a silne zamarznięcie może wyrządzić poważne szkody.

Kołnierz komunikacyjny

Większość hydrantów z suchą beczką zawiera łamliwy kołnierz nad poziomem gruntu, czasami nazywany kołnierzem drogowym, ze śrubami zaprojektowanymi tak, aby można je było ścinać w przypadku uderzenia pojazdu w jednostkę. Lufa przechyla się lub oddziela, główna pozostaje nienaruszona, a naprawa polega zwykle na nowym kołnierzu i prostowaniu, a nie na wykopie.

Sucha beczka vs mokra beczka w skrócie

Poniższe porównanie ma charakter ogólny. Lokalne standardy i praktyki użyteczności publicznej są różne, ale logika działania obowiązuje niemal wszędzie.

Dlaczego głębokość instalacji i drenaż decydują o niezawodności

Hydrant z suchą beczką działa zgodnie z przeznaczeniem tylko wtedy, gdy jest ustawiony na odpowiedniej głębokości. Głębokość zakopywania musi umożliwiać umieszczenie głównego zaworu poniżej lokalnej linii szronu, dlatego też ten sam model zamawia się z lufą o różnych długościach dla różnych regionów. Ustaw zbyt płytko, a sam zawór może zamarznąć; ustaw jeden za głęboko, a dostęp, drenaż i konserwacja staną się trudniejsze, niż powinny.

Drenaż ma równie duże znaczenie. Otwór spustowy wymaga czystego, przepuszczalnego materiału wokół niego, aby woda mogła odpływać od beczki zamiast gromadzić się na niej. W przypadku ciężkiej gliny lub tam, gdzie zamuliło się złoże żwiru, lufa może pozostać częściowo pełna przez wiele godzin po badaniu i jest to stan, który powoduje pękanie odlewów w wyniku trzaskania zimnem. Jeżeli hydrant był właśnie używany podczas mroźnej pogody, przed odejściem warto sprawdzić, czy beczka rzeczywiście została opróżniona.

Strona z wężem

Hydrant to dopiero początek ścieżki wodnej. Z portu parowca rurociąg doprowadzający wodę o dużej średnicy doprowadza wodę do pompy, a stamtąd rurociągi ręczne biegną do piętra objętego pożarem. Strona zasilająca podlega najcięższemu działaniu: pełne ciśnienie główne, długie układanie i straty spowodowane tarciem związane z dużymi przepływami. Sztywniejsza konstrukcja z podwójnym płaszczem i gumową wyściółką utrzymuje swój kształt i jest odporna na załamania podczas ładowania i ciągnięcia za róg.

Wąż zasilający z podwójną powłoką z gumy EPDM Dwupłaszczowy wąż zasilający z wykładziną EPDM, przeznaczony do przesyłu wody o dużej objętości i charakteryzujący się minimalizacją tarcia i strat ciśnienia podczas użytkowania. Zobacz produkt →

Pomiędzy hydrantem a wężem znajduje się połączenie, któremu poświęca się znacznie mniej uwagi, niż na to zasługuje. Gwinty różnią się w zależności od kraju, a nawet w jednym kraju standardy mogą się różnić, więc adaptery i prawidłowe złącze często decydują o różnicy między działającym podłączeniem a dziesięcioma straconymi minutami. Dopasowanie złącza do lokalnego standardu gwintów oraz utrzymywanie tych gwintów w czystości i lekkim nasmarowaniu zapobiega większości awariom w terenie przed ich wystąpieniem.

Samoblokujące złącze węża STORZ o dużej średnicy Symetryczne złącze o dużej średnicy do szybkiego łączenia węży bez gwintu zewnętrznego lub wewnętrznego, oferowane ze stopu aluminium lub mosiądzu, do zastosowań przemysłowych i przeciwpożarowych. Zobacz produkt →

Na drugim końcu linii dysza decyduje, co załoga może faktycznie zrobić z wodą. Gładki otwór zapewnia stały strumień, a dysza kombinowana zapewnia kontrolę wzoru podczas prac wewnętrznych. Nasz asortyment końcówki węży strażackich obejmuje wspólne międzynarodowe standardy połączeń, co jest pomocne, gdy dział obsługuje sprzęt od więcej niż jednego dostawcy.

Kontrole terenowe przed i po przepływie wody

1. Najpierw przyjrzyj się z daleka hydrantowi. Sprawdź, czy nie ma pochyleń, pęknięć odlewów, brakujących nakrętek i wszystkiego, co jest ułożone lub zaparkowane przed nim.
2. Oczyść obszar i sprawdź, jakich gniazdek potrzebujesz. Usunięcie nasadki, której nie zamierzasz używać, tylko zwiększa pracę i grozi utratą uszczelki.
3. Przed użyciem klucza podłącz przewód zasilający i dokręć złącza ręcznie. Gwintowanie krzyżowe złączki pod presją czasu jest częstym opóźnieniem, którego można uniknąć.
4. Powoli otwórz nakrętkę roboczą. Zbyt szybkie doprowadzenie dużej instalacji do pełnego przepływu powoduje wzrost ciśnienia w rurze, co szczególnie nie podoba się starszym sieciom.
5. Słuchaj i obserwuj, jak linia się ładuje. Wyciek wody na linii uziemienia wokół lufy zwykle oznacza, że ​​dren przechodzi lub zawór nie jest całkowicie osadzony.
6. Po zakończeniu pracy mocno zamknij zawór, a następnie sprawdź, czy beczka opróżnia się. Hydrant pozostawiony częściowo otwarty uniemożliwi działanie odpływu i może pozostawić wodę powyżej poziomu gruntu.

Warto poznać zachowanie ciśnienia w hydrancie i na króćcu przed zdarzeniem, a nie w jego trakcie. Ten krótki kawałek dalej jak węże strażackie utrzymują ciśnienie podczas akcji gaśniczej wyjaśnia, co dzieje się na trasie po włączeniu pompy.

W przypadku samych przewodów ręcznych wąż jednopłaszczowy z gumową wkładką stanowi praktyczny środek: wystarczająco lekki, aby można go było szybko poruszać, i wystarczająco wytrzymały, aby wytrzymać ścieranie występujące podczas prac wewnętrznych i klatek schodowych.

Wąż atakujący z pojedynczą powłoką z gumy EPDM Jednopłaszczowy wąż szturmowy z wyściółką EPDM i płaszczem poliestrowym, przystosowany do użytku ręcznego, gdzie przydatna jest elastyczność w niskich temperaturach i odporność na warunki atmosferyczne. Zobacz produkt →

Nawyki pielęgnacyjne, które zapobiegają zimowym niespodziankom

• Ćwicz nakrętkę operacyjną zgodnie z harmonogramem, nawet w przypadku hydrantów, które nie spełniają wymagań przeciwpożarowych. Łodyga, która nie poruszyła się przez rok, to łodyga, która może się nie poruszyć, gdy ma to znaczenie.
• Sprawdź port spustowy podczas każdego testu przepływu. Woda powinna oczyścić beczkę w krótkim czasie po wyłączeniu.
• Oczyścić i lekko nasmarować gwinty kołpaka. Suche nici żółkną, a zabrudzone nici zostają wciśnięte, co powoduje ich spłaszczenie.
• Wymień uszczelki pokrywy, które stwardniały. Brakująca uszczelka jest mała, aż do momentu, gdy korek zacznie przeciekać przy każdym teście.
• Trzymaj farbę z dala od obszaru spustowego, nakrętki roboczej i gwintów. Powłoka farby na otworze odpływowym to łatwy sposób na zatrzymanie wody.
• Zapisz, co znajdziesz. Hydrant, który jesienią opróżnia się powoli, mówi coś o podłożu żwirowym, zanim nadejdą pierwsze mrozy.

Kiedy coś wygląda nie tak

Większość problemów z hydrantami objawia się w dość spójny sposób. Poniższa tabela zestawia typowe objawy z pierwszą rzeczą, którą warto sprawdzić.

Hydrant przeciwpożarowy z suchą beczką to sprytny sprzęt. Utrzymuje słup wody tylko wtedy, gdy jest to konieczne, bezpiecznie utrzymuje rurociąg poniżej linii zamarzania i zrzuca jego zawartość w momencie zamknięcia zaworu. Prawie wszystko, co idzie nie tak z jednym, ma swoje źródło w drenażu, smarowaniu lub połączeniu, które zostało wymuszone, a nie dopasowane.

To jest ta część, na której najbardziej nam zależy. Hydranty, węże, złączki i dysze zawsze działają tylko jako jeden łańcuch, a najsłabszym ogniwem jest zazwyczaj gwint lub złączka, której ktoś nie miał czasu sprawdzić. Kup wąż odpowiedni do ciśnienia i układu, dopasuj złączki do lokalnych norm, a hydrant, który przetrwał trzydzieści zim, nadal będzie działał wtedy, gdy będziesz go potrzebować.